Και να σου μπρος μου ξανά,τα αιώνια φιλιά
τα χείλια στάζουν φωτιά,χωμένος βαθιά...
Δάκρυα από χίλια δειλινά,με σκοτώνουν ξανά
αλλά ανασταίνομαι,αλλά ανασταίνομαι...
Και να σου μπρος μου ξανά,τα αιώνια φιλιά
τα χείλια στάζουν φωτιά,χωμένος βαθιά...
Δάκρυα από χίλια δειλινά,με σκοτώνουν ξανά
αλλά ανασταίνομαι,αλλά ανασταίνομαι...

Αιώνια αιμοβόρα φιλιά με κερνάς
έχεις συνήθειο φαίνεται,με αυτά να χτυπάς
γιατί διψάς σου λέω,για γνώση διψάς
γιατί διψάς σου λέω για έρωτα διψάς...
Και οι σπίθες απ τα μάτια μου,θάλασσες στη σιωπή σου
με έμαθες στα χειρότερα,να βλέπω την μορφή σου.
Πανέμορφη εξαίσια,παγίδας αγκαλιά
μα στα δύσκολα σου λέω,βλέπω την ομορφιά,
και αυτή η τραγικότητα που με κυνηγά
δεν δίνει χαστούκια,μόνο φιλιά...
Με τα χείλια να τρέχουνε,πιο γρήγορα από σκιά
εκεί που πάω για όνειρο,αρπάζω όλος φωτιά...
Μα τι ειρωνεία να ζεις μόνο για αυτά
να σπαταλιέσαι και να αρνείσαι,μόνο για την φθορά.
Για όλα εκείνα,τα χαμένα δειλινά
και ο απολογισμός,υπόθεση βαριά,
για της δικές μου της πλάτες
τα μάτια μου πλέον,βγάζουνε τους κράχτες σαν πουλιά,
κρεμασμένοι από σχοινιά,
που για να μάθουν για ουρανό ρωτάνε τα ερπετά.
Χωμένος βαθιά,στη δικιά σου αγκαλιά
εσύ μου δίνεις αίμα,το βλέπω για χαρά
μου δίνεις ουρλιαχτά,τα ακούω μαγικά
μου δίνεις ένα χάδι,το νιώθω χαρακιά.
Για αυτό σου λέω,φίλα με φίλα με δυνατά
τα χείλια σου στο στόμα μου,μαχαίρια κοφτερά,
παρέα χέρι-χέρι,κρατάμε μια θηλιά
που με θέλει να σταυρώνομαι πάνω στο Γολγοθά...

Και να σου μπρος μου ξανά,τα αιώνια φιλιά
τα χείλια στάζουν φωτιά,χωμένος βαθιά...
Δάκρυα από χίλια δειλινά,με σκοτώνουν ξανά
αλλά ανασταίνομαι,αλλά ανασταίνομαι...

Κέρνα με πόνο,άσε με να αμφισβητώ την καλοσύνη
κέρνα με πόνο,δώσε μου ένα μερίδιο ευθύνη...
Κέρνα με φιλιά και δωσ μου ζωή
απ τη στάχτη γεννιέμαι,ξαναπαίρνω πνοή...
Ήσυχη ανήσυχη,πάντοτε ζω
περιμένω κάτι,να αλλάξει το γραφτό,
Find more similar lyrics on http://mp3lyrics.com/Z7Uiμου βάζει τη θηλιά στο λαιμό
και ψάχνω από κάπου να πιαστώ...
Σε είπαν θάνατο,
μα σε αγκάλιασα σφιχτά
σε είπαν ζωή,
πότε δεν είχες χαρτιά ανοιχτά.
Σαν νεράιδα μαγική,στου χρόνου τη ρωγμή
με κερνάς φιλιά και μου δίνεις αφορμή...
Γιατί δεν μου δίνεις ελπίδα
γιατί με στιγματίζεις με δυστυχία?
Κάποτε μου έδωσες διέξοδο
άλλοτε με το δάχτυλο,μου έδειξες την έξοδο
πεταλούδα στο γυαλί σε φυλακίζω
μην τα πάρεις τώρα όλα πίσω...

Σκάει ξανά,αιώνιο φιλί
και φαντάσου ακόμα,αργεί το πρώτο σκαλί...
Πέρασα τα είκοσι, το νιώθω ανεξίτηλο
είναι παράπονο αυτό
δίνεις αγκαλιά,δίνεις και κενό...
Σε βλέπω γουστάρεις,χτυπάς με χίλια(χείλια)
ίσως να σε τυφλώνει η ζήλια.
Δεν θες να με βλέπεις,ποτέ στην επιφάνεια
με θες καρφωμένο,να στέκω σε αδράνεια.
Μα εγώ δυστυχώς ζω στην παράνοια,όπως και εσύ
να ξέρεις τα φιλιά σου,αγγίζουν ψυχή...
Με μαθαίνεις να πετώ-με αφήνεις και τσακίζομαι
με μαθαίνεις να αγαπώ-με αφήνεις να ορκίζομαι
πως δε θα ξανακάνω-λάθος
πως δε θα ξαναγίνω-έρμαιο στο πάθος...
Μα κατά βάθος ξέρεις πως
θα επαναληφθούν,θα ληφθούν,
όλα υπόψιν,είναι δύο οι όψεις...
Για αυτό σε αφήνω,να με κερνας
αιώνια φιλιά,είτε είναι χάδι είτε μαχαιριά
ότι και να ναι αυτό,εσύ θα χειροκροτάς
απ την αρχή και όσο πας
στον άνεμο θα με σκορπάς,για Πάντα...

Και να σου μπρος μου ξανά,τα αιώνια φιλιά
τα χείλια στάζουν φωτιά,χωμένος βαθιά...
Δάκρυα από χίλια δειλινά,με σκοτώνουν ξανά
αλλά ανασταίνομαι,αλλά ανασταίνομαι...
Και να σου μπρος μου ξανά,τα αιώνια φιλιά
τα χείλια στάζουν φωτιά,χωμένος βαθιά...
Δάκρυα από χίλια δειλινά,με σκοτώνουν ξανά
αλλά ανασταίνομαι,αλλά ανασταίνομαι...