Ναι,
είναι αλήθεια,το'νιωσα σου λέω στην πλάτη,με άφησε σέκο
λίγο πριν στρίψω στο στενό σου...
Μόλις το'χα μάθει,
πως τα μαχαίρια άρχισαν να λοιδορούν τα στόματα
τα δικά μας,τα μάτια μας
και αυτή την φευγάλα την δικιά μας σου λέω,
προίκα από γεννησιμιού,
Θυμάσαι?
Είπαν πως ήταν φίλοι,ίσως και πάλι να μην το'πανε ποτέ
δεν τους κατηγορώ,μα σίγουρα
μας χρωστάν το θάνατό τους...

Κάτω απ το φως του φεγγαριού,σε ένα αβάσταχτο σκοτάδι
κανένα βλέμμα απόψε,δεν κερνάει ούτε ένα χάδι,
μόνο μπέρδεμα,φάγωμα...
ραγίζουν οι κορνίζες,αυτοκτονούνε μόνες
κρυφογελάν οι ελπίδες,καλό-βαμμένες πόρνες,
συνέχεια παύσεις,Σιγή!
συνέχεια αίματα,σε μια νεκρή εποχή.
Κρίμα και Άδικο...
Στο άπειρο σκαρφάλωσα,χαζεύω την υδρόγειο
μα τα ζεστά χαμόγελα,τα βρήκα στο υπόγειο
Συνέχεια μπερδευόμουνα, με αυτούς που εμπιστευόμουνα
πληθώρα χίλια λάθη,στα μάτια μου λουλούδια
στην καρδιά τ αγκάθι...
Στην σάρκα μου πεζά,κείμενα ανορθόγραφα
στέκουνε αγέροχα,καταραμένα πρόσωπα
απρόσωπα και απρόθυμα,για να χαθούν στη ζάλη
λατρέψανε την επαφή,με του όπλου την σκανδάλη.
Συνέχεια ανέχεια,στο νου κακεντρέχεια
στο βλέμμα ένα φίδι,σκουπίδι στολίδι,πέθανες ήδη...
Καιρός μοχθηρός,σαν άσωτος γιος
στέκεις δειλός,επί-ποδός
σε λευκό κελί,τόσο λογικός.
Μισό τρελός,συνέχεια στην πάλη
συνέχεια βρέχει,συνέχεια ένα μπέρδεμα σε διακατέχει...

Μεγάλωσα πια σου λέω,σε ποια κατεύθυνση δεν ξέρω
μεγάλωσα νευρωτικά,και τώρα τι να εμπιστευτώ​?
Find more similar lyrics on http://mp3lyrics.com/D2r7Τι είναι πίστη?Τι σημάδια κουβαλώ στο κορμί μου?
Από θάλασσες ψεγάδια,από ανθρώπους μισά βράδια...
Και ποια,τι είναι η νυχτιά,το σκοτάδι
οι φόβοι σου που μεγαλώνουν,οι ψεύτικοι επίκτητοι
ενώ οι επιλογές σου λάθος...
Πνίγηκες στο αίμα σου πάλι και μπερδεύτηκες
ξύπνα,αλήθεια δεν είναι τα βάσανα
θύμα στο μυαλό σου,στις αισθήσεις σου θύτης.
Τα μάτια σου,το στόμα μου,τα αφτιά τους
τι είναι αλήθεια?μπέρδεμα,ψέμα
που είναι,σε ποια διάσταση,πες μου
που κατοικεί η ελευθερία σου...?

Καθώς θα πέφτει καταχνιά,το πιο βαρύ απ το σκοτάδι
κρυφό-μάζεμα πληγές,και δίπλα ούτε ένα χάδι
και αν θέλεις τούτη την στιγμή,
λεπίδες δύστροπες ξανά να μου θυμίσεις
θα ανοίξω τις αγκάλες μου,να με γλυκοφιλήσεις
σε ποιον Ιούδα αλήθεια,χρωστάω το ταξίδι μου
ποιος ζήλεψε το ρόλο μου,επάνω στο σανίδι μου?
Μπερδεμένος,στην πιο γλυκιά μου πλάνη
ζω παρεξηγημένος,σε ένα άγνωστο χατίρι
μέρες μήνες χρόνια,σφιχταγκαλιασμένος
και άντε να βγουν σουλάτσο,οι συγνώμες με τα ξέφτια
και άντε για άλλη μια φορά,να γίνω ένα με την πέτρα...
Άσε με στον άνεμο,ακόμα και τα ποιήματα
δεν προκαλούν σκιρτήματα
η μουσική τους θόρυβος,κλαίω τα συναισθήματα
παλιές φωτογραφίες,ζωή λειψή εγώ μου άφαντο
μα ακόμα δε θα φύγω,μου χρωστάτε έναν θάνατο...

Ίσως να πονάει περισσότερο από ότι φαντάστηκα
ενώ εδώ,βλέπω το πεζοδρόμιο σφουγγάρι
μου ρουφάει λίγο απ τις σκέψεις
και κάτι απ τα όνειρα...
Άλλοι το λένε αίμα,εγώ το λέω Εγώ...
Και τώρα τι θα γίνω,σε τι θα μεταμορφωθώ?
Τι είμαι πια?Μάλλον ελεύθερος...
Ναι,σίγουρα αυτό είμαι!!!
Ελεύθερος...